dać światu po mordzie to jeden ze sposobów uniknięcia przetrzepania ryja przez skinów i pieprzonych kapitalistów. ale świat jest duży i ma dużą dupę do skopania. sama i tak nie dam rady, a każdy czuje się takim samotnym wojownikiem reformy społeczno-duchowej, bo nikomu się nie chce ruszyć tyłka z wygodnego padołu pomyj w jakich się babrzemy jak świnie, tylko z większą niż wieprzowina potrzebą wygody, a już mnie najmniej. dla mnie to i tak regres a nie progres, żeby zabrzmieć tak bardziej antyeurocentrycznie. i jak tu nie być wulgarnym, nie mieć irokeza, albo chociaż potrójnego ego. ale to i tak nie moje poglądy, tylko presja otoczenia. świat jest piękny na swój sposób.

i to nie była ironia.
dajcie mi spokój.